Δεν χωρεί αμφιβολία ότι εχθές τα ταυτόχρονα συλλαλητήρια κατά της ονομασίας των Σκοπίων/Π.Γ.Δ.Μ. με όνομα που να έχει με οποιονδήποτε τρόπο τον όρο μακεδονία ήταν μαζικά. Αυτό τεκμηριώνεται από όλες τις φωτογραφίες που πάρθηκαν κατά την κορύφωση τους αφ’ ενός και από τις αντίστοιχες αναφορές σε σχετικά άρθρα σε όλο τον τοπικό τύπο. Αυτό το ευτυχές και αδιαμφισβήτητο γεγονός και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο το χειρίζονται οι διάφοροι επίδοξοι διαμορφωτές κοινής γνώμης, πληροφόρησης και κυβερνητικών πράξεων μας οδηγεί να βγάλουμε ορισμένα αξιόπιστα συμπεράσματα και πιθανώς ένα κοινό έδαφος συντονισμού όλων μας για τον κοινό στόχο.

          Εκτός λοιπόν των φωτογραφιών που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές, αναφερόμαστε ιδιαίτερα στον τοπικό τύπο που ανεξαιρέτως, εάν είχε ρεπορτάζ επί του θέματος, χαρακτήριζε την προσέλευση του κόσμου ως «μαζική, εξαιρετική, πλήθος, πρωτοφανή, μεγάλη, βροντερή, άνευ προηγουμένου», κλπ σε κάθε μια από τις πόλεις όπου έλαβε χώρα. Ο λόγος που αυτό είναι σημαντικό είναι διότι πρόκειται για εφημερίδες που θα διαβαστούν και απευθύνονται στις ίδιες κοινωνίες και τους αυτόπτες και αυτήκοους μάρτυρες ακριβώς αυτών των ιδίων των συλλαλητηρίων επί των οποίων κάνουν ρεπορτάζ. Ως εκ τούτου δεν μπορούν να στρεβλώσουν την πραγματικότητα διότι θα χάσουν αξιοπιστία και κοινό από το οποίο εξαρτώνται. Άρα, είναι αναγκασμένες ασχέτως πολιτικής τοποθετήσεως, προσανατολισμού ή εξαρτήσεως τους να αναφέρουν την αλήθεια.

          Τι γίνεται όμως στις πανελλαδικής εμβελείας εφημερίδες οι οποίες δεν έχουν αυτόν τον περιορισμό και έλεγχο διότι απευθύνονται σε αναγνωστικό κοινό που δεν ήταν αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυς των συλλαλητηρίων κατά την συντριπτική του πλειοψηφία λόγω του ότι δεν είχαν πρόσβαση και δυνατότητα προσέλευσης στις πόλεις των συλλαλητηρίων όπως π.χ. οι Αθηναίοι (οι οποίοι αποτύπωσαν την τοποθέτηση τους στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων με το τεράστιο συλλαλητήριο της 4ης Φεβρουαρίου 2018);

          Γίνεται μια εξαιρετική αποτύπωση της πολιτικής τοποθετήσεως των εκδοτών/συντακτών/αφεντικών της κάθε εφημερίδας με τέτοιο υψηλό βαθμό συνέπειας και αξιοπιστίας που θα μπορούσε να ήταν και ακτινογραφία: εάν πρόσκειται στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και συναφών αφηγημάτων και ρητορικής είτε δεν αναφέρει καθόλου σε πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ τα συλλαλητήρια (μια παθητικά αρνητική στάση προσπαθώντας να τηρήσει αποστάσεις από το να είναι εντελώς εμφανώς ‘βαμμένη’) είτε τα αναφέρει ισχυριζόμενη ότι ήταν η προσέλευση σε αυτά «ισχνή, κάτω του αναμενόμενου, μικρή», κλπ (μια ενεργά επιθετική και στρεβλωτική μαύρη προπαγάνδα).

          Και αυτό το γεγονός, η πιστή δηλαδή αποσιώπηση ή ψευδής αναφορά και παραποίηση των γεγονότων από αυτές τις εφημερίδες (και πιθανώς αντιστοίχως από την τηλεόραση/ραδιόφωνο που εμείς απλά δεν παρακολουθούμε εκ πεποιθήσεως) είναι επίσης ευτυχές διότι κυριολεκτικά με ένα σμπάρο πιάστηκαν όλα τα κυβερνητικά ‘τρυγόνια’ που θέλουν να αυτοπαρουσιάζονται ως δήθεν αμερόληπτα, αντικειμενικά και μη ‘βαμμένα’ από συμφέροντα τα οποία τοποθετούν κατά πολύ πιο πάνω από τα κοινά μας Εθνικά, Λαϊκά και κρατικά συμφέροντα.

          Βεβαίως, και οι λίγες εφημερίδες που ανέφεραν ορθώς περί της μαζικότητας των συλλαλητηρίων δεν σημαίνει ότι είναι διαφορετικές από τις άλλες όσον αφορά τα συμφέροντα που υπηρετούν: απλά σε αυτή την φάση τα συμφέροντα των δικών τους αφεντικών ταυτίζονται με την αποτύπωση της αλήθειας. Το αντίστοιχο αξιόπιστο τέστ  για την δική τους κατηγοριοποίηση στην ίδια κατηγορία υπηρεσίας συμφερόντων κατά προτεραιότητα και εις βάρος αυτών της Χώρας, του Έθνους και του Λαού είναι τα πρωτοσέλιδα τους σχετικά με τα συλλαλητήρια του «ΟΧΙ» το 2015.

          Ένα άλλο ακόμα πιο σημαντικό συμπέρασμα που μπορούμε και πρέπει να βγάλουμε για τους συμΠολίτες μας βάσει της δράσης τους στα συλλαλητήρια είναι ότι είναι έτοιμοι και έχουν μέσα τους το αντανακλαστικό και το ένστικτο του ΑμεσοΔημοκράτη: του ανθρώπου δηλαδή που διψάει για και μπορεί να ασκήσει την μόνη και πραγματική Δημοκρατία, απορρίπτοντας την έκπτωτη Ρεπούμπλικα της εκπροσώπησης και της Ολιγαρχίας ως πολίτευμα.

          Ήταν συγκινητικό και τρομερά ελπιδοφόρο-εγγύηση για το μέλλον το πώς τα συλλαλητήρια ονομαζόταν «Λαϊκές Συνελεύσεις» και τα ψηφίσματα στο τέλος να απαιτούν και να λαβαίνουν την έγκριση της Συνελεύσεως, σε αυτή την φάση δια βοής εξ ανάγκης. Και ήταν επίσης συγκινητικό διότι δεν θέλουν να εμείνουν στα δια βοής αποτελέσματα ζήτησαν και απαίτησαν την διενέργεια Δημοψηφίσματος για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων/Π.Γ.Δ.Μ.

          Ένα Δημοψήφισμα, που ακριβώς επειδή οι κυβερνητικοί και τα αφεντικά τους γνωρίζουν ότι θα είναι συντριπτικά απορριπτικό κάθε ονόματος που θα εμπεριέχει σε οποιαδήποτε μορφή τον όρο «μακεδονία» για το κρατίδιο των Σκοπίων/Π.Γ.Δ.Μ., αρνούνται να το κηρύξουν. Δεν θέλουν σε καμμία περίπτωση να ξαναβρεθούν προ ιδίου απροόπτου  όπως στο Δημοψήφισμα του «ΟΧΙ» του 2015 που εσφαλμένα νόμιζαν ότι είχαν κάνει αρκετή προπαγάνδα, εκβιασμό και εκφοβισμό για να βγει «ναι». Επιπλέον, σε αντίθεση με τα Μνημόνια που παρουσιάζονται ούτως ή άλλως ως επιβλητέα εκ των έξω (οπότε με αυτή την δικαιολογία  ανέτρεψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πραξικοπηματικά εκείνο το Δημοψήφισμα), το θέμα της ονοματοδοσίας δεν μπορεί να έχει τον ίδιο χειρισμό ανοιχτά και επίσημα ούτε και μπορεί ένα Δημοψήφισμα για το όνομα και γενικά τα Εθνικά συμφέροντα να μην δεσμεύει πλήρως τους κυβερνητικούς όχι μόνο τώρα αλλά και στις επόμενες κυβερνήσεις.

          Για αυτό και δεν πρόκειται να τολμήσει ο Τσίπρας και κάθε Τσίπρας να θέσει και να κηρύξει αυτό το Δημοψήφισμα: και αυτή η άρνηση είναι η μεγαλύτερη επιβεβαίωση σε αυτή την χρονική στιγμή της κοινής γνώσης και επίγνωσης ότι ο Ελληνικός Λαός είναι κάθετα αντίθετος και μαχητικά έτοιμος να προστατεύσει τα ίδια και δίκαια συμφέροντα του.

          Και ακριβώς επειδή πλέον η αντιπροσώπευση (βλέπε Ρεπούμπλικα), δηλαδή η κυβέρνηση και η Βουλή έχει σταματήσει να αντιπροσωπεύει την Βούληση των Ελλήνων και να υπακούει στις Εντολές που προκύπτουν από τις κινητοποιήσεις και αντ’ αυτού συμπεριφέρεται τυραννικά υπέρ συμφερόντων Ολίγων ‘ταγών’ και εξωτερικών δυνάμεων και κέντρων, ο Ελληνικός Λαός πλέον έχει απορρίψει την εκπροσώπηση ως βιώσιμη μορφή έστω έμμεσης εκφράσεως της Δημοκρατικής του Εξουσίας όπως εγγυάται το Σύνταγμα και για αυτό επιδίδεται ολοένα και περισσότερο και μαζικότερα σε ΑμεσοΔημοκρατικές συμπεριφορές είτε ενσυνείδητα είτε ασυνείδητα και αυθόρμητα και κυρίως επί έργω.

          Αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε λοιπόν, πέραν της απέραντης μαυρίλας και προπαγάνδας που μαστίζει τα ΜΜΕ, είναι ότι η Άμεση Δημοκρατία, δηλαδή η πραγματική και μοναδική Δημοκρατία, είναι το μέλλον που νομοτελειακά πλέον καταφτάνει ταχέως.

 
 
Crimes Against Greeks.com (2015)