Μέχρι το τέλος του 2017 η μέθοδος μπλοκαρίσματος των πλειστηριασμών στα Ειρηνοδικεία ήταν επαρκής χάρη σε όλους τους Πολίτες, συλλογικότητες και κόμματα που κάθε Τετάρτη έδιναν παρόν για αυτόν τον σκοπό. Από εδώ και μπρος όμως, από τον πρώτο κιόλας μήνα του 2018, η κατάσταση αλλάζει δραστικά: πέραν του ιδιωνύμου, η εφορία, οι ΔΕΚΟ και τα ταμεία πρόκειται να επιδοθούν σε ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς τρεις φορές την εβδομάδα για άκρως ευτελή ποσά παράλληλα με τις υπάρχουσες διαδικασίες από τράπεζες, funds και άλλα. Πρόκειται δηλαδή να τροχοδρομηθεί με διαδικασίες fast track η μαζική δήμευση των περιουσιών των Ελλήνων.

Αυτό μπορεί να σταματηθεί αλλά προϋποθέτει περαιτέρω κινήσεις, συντονισμό και οργάνωση από ό,τι υπήρχε μέχρι τώρα αφού ο αντίπαλος μεταφέρει την μάχη αλλού βάζοντας άλλα, επιπλέον εμπόδια.

Τι στόχοι λοιπόν χρειάζεται να επιτευχθούν για να σταματήσουν όλοι οι πλειστηριασμοί το 2018;

  1. Νομική προσβολή του ιδιώνυμου. Το να προκαλέσουμε απλά την σύλληψη επωνύμων και μη ατόμων με το ιδιώνυμο δεν εξυπηρετεί άμεσα και επί του πρακτέου παρά μόνο επικοινωνιακό σκοπό. Για να εξυπηρετηθεί και ο πρακτικός σκοπός της ακύρωσης του ιδιωνύμου (με ό,τι αυτό συνεπάγεται όσον αφορά τις απαιτήσεις των συμβολαιογράφων-κορακιών-κυκλωμάτων και δανειστών/’επενδυτών’) πρέπει ταυτόχρονα να προσβληθεί μαζικά δια της νομικής οδού ως αντισυνταγματικό (κάτι που εύκολα αποδεικνύεται τόσο από το ίδιο το περιεχόμενο του όσο και από την αιτιολογική έκθεση του).

 

  1. Συνεχής νομική προσβολή της εγκυρότητας της διαδικασίας πλειστηριασμού με ΜΑΤ/αστυνομία που απαγορεύουν την καθολική πρόσβαση Λαού εντός της αίθουσας που εκτελείται ο πλειστηριασμός. Ο Δημόσιος χαρακτήρας του πλειστηριασμού (όπως και σε κάθε δικαστικής φύσεως διαδικασία που υποχρεωτικά δεν μπορεί να είναι έγκυρη κεκλεισμένων των θυρών) είναι βασικό αίτιο ακυρότητας όταν δεν τηρείται, το ίδιο και η απροσπέλαστη πρόσβαση όσων θέλουν στο χώρο διεξαγωγής του χωρίς πρόδηλη ανάμιξη τους στην διαδικασία. Πρέπει λοιπόν να στηριχθούν όσοι χάνουν περιουσία με αυτό τον τρόπο με άμεση προσβολή με δικηγόρο/ους που θα αναλάβει/ουν ακτιβιστικά αυτή την διαδικασία.

 

  1. Νομική προσβολή της μη προστασίας οριζοντίως της πρώτης κατοικίας και πρώτης εργασιακής στέγης. Αυτό το είδος προστασίας αποτελεί Συνταγματική Επιταγή και η διαδικασία δήμευσης που επιχειρείται (δηλ. η αρπαγή περιουσιών μετά από προπαρασκευαστικές διαδικασίες αδυναμίας πληρωμής υποχρεώσεων μέσω κάθετης πτώσης ΑΕΠ και ταυτόχρονες υπερφορολογήσεις με συνδυασμό απανωτών μειώσεων μισθών, συντάξεων και επιδομάτων) αντιβαίνει τόσο στο εγχώριο όσο και στο διεθνές Δίκαιο. Το γεγονός ότι όλοι οι Μνημονιακοί νόμοι έχουν επιβληθεί με επίκληση της κρίσης (ως ανωτέρα βία και κατ’ εξαίρεση της έννομης Συνταγματικής τάξης) ενδυναμώνει ακόμα περισσότερο την ανάγκη προστασίας. Επιπλέον, μπορεί και πρέπει να δειχθεί οικονομοτεχνικά ότι η προστασία της πρώτης κατοικίας και πρώτης εργασιακής στέγης οριζοντίως είναι το μόνο μέτρο ενάντια στην κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας και άρα πρέπει να γίνει λόγω υπέρτερου Δημοσίου συμφέροντος, πέραν των Ανθρωπιστικών λόγων.

 

  1. Επικοινωνιακός και νομικός ακτιβισμός για τον καθορισμό του Δημοσίου συμφέροντος. Η επίκληση του Δημοσίου συμφέροντος από τον αντίπαλο (Μνημονιακούς-κυβερνητικούς-δικαστικούς) χωρίς να υπάρχει σαφής ορισμός ή μέσω κιτρινισμού (απειλή ότι δήθεν θα κοπούν μισθοί και συντάξεις ενώ κόβονται συνεχώς με αυτή την επίκληση, απειλή ότι δεν θα ‘πάρουμε’ «την δόση» ενώ στην πραγματικότητα η δόση δεν αφορά την πραγματική Ελληνική οικονομία, απειλή ότι οι ιδιωτικές πλέον τράπεζες θα φάνε τις καταθέσεις ενώ ουσιαστικά οι καταθέσεις τρώγονται λόγω των περικοπών ούτως ή άλλως) πρέπει να του αφαιρεθεί: το Δημόσιο συμφέρον πρέπει να ορισθεί ξεκάθαρα ως προάσπιση της ζωής, ακεραιότητας, περιουσίας και πρόσβασης στην εργασία (όχι ειλωτεία) των Ελλήνων Πολιτών. Κάθε ανάγκη οικονομικής αιμορραγίας πρέπει να καλυφθεί από την μειοψηφία που δεν θα πληγεί στον κορμό των δικαιωμάτων της: από τα ανώτατα κοινωνικά στρώματα που έχουν εισοδήματα της τάξεως εκατομμυρίων και περιουσίες πολλών δεκάδων ή και εκατοντάδων ακινήτων, χώρια κεφάλαιο σε κινητούς τίτλους. Σε κάθε περίπτωση αυτό είναι και το Δίκαιο δεδομένου ότι αυτοί έχουν την δυνατότητα lobbying/καρτέλ/προστασίας κλειστών τους επαγγελμάτων (τραπεζίτες, εφοπλιστές, μέλη του ΣΕΒ, ομιλάρχες, κυβερνητικούς/πολιτικούς, κλπ) και άρα ευθύνονται για τις υπέρ τους πολιτικές που οδήγησαν στην Μνημονιακή εποχή ατιμωρητί και άνευ κόστους και συνεπειών.

 

  1. Νομικός ακτιβισμός για την κήρυξη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών ως παράνομο μόρφωμα μαζικής δήμευσης περιουσίας Λαού ενός κράτους. Νομικά η έννοια ενός ηλεκτρονικού πλειστηριασμού δεν μπορεί να σταθεί για πολλούς λόγους, διαδικαστικούς, πρόσβασης, κεφαλαίων, δημοσιότητας/Λαϊκού ελέγχου, κλπ. Πρέπει λοιπόν να προσβληθεί ως διαδικασία και να μην θεωρείται έγκυρη ώστε να μη επιτραπεί αυτή η ατραπός στους επίδοξους άρπαγες της περιουσίας του Ελληνικού Λαού.

 

  1. Ακτιβισμός προς τους εκτελεστές των πλειστηριασμών και όσους τους προστατεύουν. Το 2017 απεδείχθη περιτράνως ότι το κύριο σημείο πίεσης και αντίδρασης των κυβερνητικών και των υπηρετών τους (βλέπε συμβολαιογράφους, δικαστικούς, αστυνομία, κλπ καθώς και οι συμβαλλόμενοι αποδέκτες-κύκλωμα ‘αγοραστών’) είναι ο φόβος τους. Φόβος για απώλεια των οικονομικών τους πλεονεκτημάτων/πόρων/πλουτισμού, φόβος για απώλεια περιουσίας τους, φόβος για κοινωνικό αποκλεισμό και στιγματισμό τους, φόβος για την ακεραιότητα τους και γενικότερα φόβος της άμεσης (δηλ. χωρίς απόσταση ασφαλείας) αντιπαράθεσης με αυτούς που βλάπτουν, δηλαδή εμάς τους απλούς Πολίτες. Αυτός είναι και ο μοχλός που θα πρέπει να χειρισθούμε ώστε όλοι οι αντίπαλοι από τους συμβολαιογράφους μέχρι τους απλούς βουλευτές που χρειάζονται τον περίγυρο/ ‘πελατεία’ τους να φοβούνται για όλα τα ανωτέρω συνεχώς: όχι μόνο τις ημέρες και ώρες των πλειστηριασμών αλλά ανά πάσα ώρα και στιγμή με οποιονδήποτε τρόπο και σε οποιοδήποτε χρόνο, χώρο και φάση.

Όλα αυτά απαιτούν βεβαίως συνεργασία, αλληλεγγύη /αλληλοστήριξη  και συντονισμό. Δεν αρκεί πλέον η παρουσία μας στα Ειρηνοδικεία και μόνο η διαμαρτυρία έξω από τα γραφεία των συμβολαιογράφων που αναλαμβάνουν πλειστηριασμούς, αν και ακόμα είναι απαραίτητη.

Απαιτείται μαζική κινητοποίηση και συμμετοχή, συνεννόηση, δημοσιοποίηση και κατακραυγή έμπρακτη ώστε οι εκτελεστές των περιουσιών μας να μην αισθάνονται την ασφάλεια που στερούν από όλους εμάς ούτε να αισθάνονται ότι μπορούν να μας αντιμετωπίσουν με τους νόμους ‘αποφασίζω και διατάσσω’ καταστολής και επιβολής τους.

 
 
Crimes Against Greeks.com (2015)