Όπως είπαμε ήδη στα προηγούμενα δύο μέρη, η δίκη της ΑΑΔΕ στο ΣτΕ και ιδιαιτέρως η συζήτηση της υπόθεσης που έλαβε χώρα την 7η Μαρτίου 2018 με ακροατήριο οφείλει να μας οδηγήσει σε συγκεκριμένα συμπεράσματα που κάνουν την ανατροπή επιτακτική και μονόδρομο.

Κατ’ αρχάς, η όλη συζήτηση και ‘επιχειρηματολογία’ περί εννόμου συμφέροντος: η πρόβλεψη του νόμου ότι για να εκδικαστεί μια υπόθεση πρέπει οι διάδικοι να έχουν δείξει/αποδείξει ότι έχουν έννομο συμφέρον είναι μια από τις συνήθεις καραμέλες για νομιμοποίηση της αρνησιδικίας των δικαστών, όταν θίγονται τα συμφέροντα του καθεστώτος. Συγκεκριμένα, η απόδειξη έννομου συμφέροντος (δηλαδή ότι ένας διάδικος θίγεται άμεσα από την συγκεκριμένη υπό κρίση υπόθεση) κανονικά θα έπρεπε να είναι τόσο διευρυμένη στα θέματα προσβολής νόμων που κάθε Πολίτης με πλήρη Πολιτικά Δικαιώματα στην Χώρα να έχει de facto και αυτοδικαίως έννομο συμφέρον για να το κάνει διότι ο,τιδήποτε αποτελεί μέρος της κρατικής νομοθεσίας επηρεάζει και τον ίδιο είτε θετικά (δηλαδή ως άμεσο αντικείμενο του νόμου) είτε αρνητικά (δηλαδή ως αποδέκτη των κοινωνικοπολιτικών και οικονομικών αποτελεσμάτων του νόμου αυτού).

Αντιθέτως, η απόδειξη του εννόμου συμφέροντος παραμένει στην ευχέρεια του κάθε δικαστή (οι οποίοι δικαστές πολλάκις έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζονται άμεσα από κυκλώματα διαφθοράς και πολιτικές πιέσεις, όπως έχουν οι ίδιοι πολλές φορές καταγγείλει όπως στην περίπτωση πιέσεων Θάνου ως μέλους του γραφείου Τσίπρα για να αναφέρουμε το πιο πρόσφατο).   Το οποίο σημαίνει στην πράξη την ουσιαστική κατάρρευση του Πολιτεύματος της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου για δύο λόγους: κατ’ αρχάς διότι υπάρχει δικτατορική υπαγόρευση και εγκαθίδρυση νόμων λόγω του κατ’ ουσίαν αμάχητου που τους εξασφαλίζει η έννοια-λάστιχο του εννόμου συμφέροντος, καθιστώντας την βουλή δικτατορικό χέρι της ‘αποφασίζομεν και διατάσσομεν’ βούλησης της όποιας κυβερνήσεως χωρίς δυνατότητα των Πολιτών να έχουν πραγματική πρόσβαση στην Δικαιοσύνη για προσβολή και κατάρριψη παράνομων, αντισυνταγματικών και αντιανθρωπιστικών νόμων.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η ύπαρξη Κράτους Δικαίου προϋποθέτει εκτός από Ισονομία (που σαφώς δεν υπάρχει αλλά είναι κάτι που δεν αποτελεί αντικείμενο ανάλυσης αυτού του άρθρου) και Ισηγορία, δηλαδή την δυνατότητα όλων να εισακούονται σε θέματα των κοινών, μέρος των οποίων είναι και τα προϊόντα του νομοθέτη, δηλαδή οι νόμοι.

Ουσιαστικά δηλαδή δεν είμαστε πλέον (αν ποτέ υπήρξαμε) πολίτες (citizens) του κράτους μας αλλά υπήκοοι-αντικείμενα (δηλαδή αυτό που στα αγγλικά ονομάζεται subjects, και αφορά βασίλεια και μοναρχίες).

Αυτό αποδεικνύεται καθημερινά πλέον και στην πράξη και εκτός της δικαστικής αίθουσας όταν σε θέματα νευραλγικής κοινωνικό-οικονομικής σημασίας όπως το θέμα των πλειστηριασμών, της υπερφορολόγησης και παράλογης ‘ασφάλισης’ όπως π.χ. με τον ΟΑΕΕ, οι Πολίτες δεν έχουν κανέναν λόγο και ούτε μάλιστα τους αναγνωρίζεται και έννομο συμφέρον: γίνονται μόνο αντικείμενα άγριας καταστολής, άγριας ληστείας και άγριου ληστρικού παράνομου πλουτισμού και κερδοσκοπίας σε αντίθεση με την πραγματική εμπράκτως εγκαθιδρυμένη αριστοκρατία της Ελλάδος η οποία είναι πάντα υπεράνω του νόμου και χαίρει ιδιαίτερης αντιμετωπίσεως (βλέπε οπλοφορία Σαββίδη, λίστες διαφθοράς και αθέμιτου/παράνομου πλουτισμού που πάντα παραγράφονται, ιδιαίτερη επιείκεια σε βιαιοπραγίες και παρανομίες/εγκληματικότητα όπως σε πολλά παιδιά κυβερνώντων, κληρονομικώ δικαίω σε όλες τις θέσεις ισχύος του Δημοσίου διαχρονικά προς μονοπωλιακή και αποκλειστική εκμετάλλευση και νομή του Δημοσίου χρήματος, κ.ο.κ.).

Τα αντικείμενα-υποτακτικοί-υπήκοοι του κράτους τους είναι προς ανάλωση, πώληση και εκμετάλλευση, όπως άλλωστε και το ίδιο το κράτος που το θεωρούν κτήμα-τσιφλίκι τους και όχι οίκο τους. Όταν τα αντικείμενα-υποτακτικοί-υπήκοοι αντιδρούν απλά καταστέλλονται βιαίως με τα ΜΑΤ και με την διορισμένη-ιδιόκτητη δικαιοσύνη τους.

Για αυτό, όπως είπαμε και στην εισαγωγή η ανατροπή είναι μονόδρομος και απαραίτητη όπως Ιστορικά υπήρξε σε κάθε Ολοκληρωτικό Καθεστώς είτε ελέω θεού είτε ελέω κεφαλαίου: διότι όλοι αυτοί, οι κατ’ ουσίαν ολιγάρχες-αριστοκράτες πάλι ποτέ τσιφλικάδες έχουν κλέψει και υφαρπάξει το Κράτος μας μετατρέποντας το σε μια Οθωμανικής κοπής φάμπρικά εκμετάλλευσης υποδούλων/ραγιάδων και θα κάνουν ό,τι μπορούν για να το εξαφανίσουν και αυτό και εμάς διότι ανέκαθεν υπήρχε αγκάθι στις βλέψεις τους και στον τρόπο διαβίωσης τους επί 400 χρόνια από της εποχή που δημιουργήθηκε με το αίμα των δικών μας προγόνων.

Στις μέρες που έρχονται η βία είναι αναπόφευκτη: είτε με την μορφή πολέμου είτε με την μορφή συγκρούσεων διαφόρων (επίσης κρατικοδίαιτων και εντεταλμένων δακτύλων) φατριών τύπου ακρο-αριστεροί vs ακρο-δεξιών είτε και τα δύο.

Είναι δική μας υποχρέωση και Ιστορικό κάλεσμα να είμαστε έτοιμοι όταν η βία αυτή, η προγραμματισμένη από το Ολιγαρχικό Καθεστώς, ξεσπάσει να την χρησιμοποιήσουμε και να την ελέγξουμε ώστε με το ελάχιστο δυνατό ανθρώπινο και υλικό κόστος να εξαφανίσουμε αυτό το Δικτατορικό και Ολιγαρχικό Καθεστώς για να εγκαθιδρύσουμε (παλινορθώσουμε;) το πραγματικό Ελληνικό Κράτος που θα έχει πραγματική, αληθινή Δημοκρατία (βλέπε ΑμεσοΔημοκρατικές διαδικασίες με διαρκείς δυνατότητες ανάκλησης και βέτο από τους Πολίτες) που θα προστατεύει τα Εθνικά και Κρατικά Ελληνικά συμφέροντα, τους Έλληνες Πολίτες από την εκμετάλλευση και την κάθε είδους δουλεία και όλους τους υπόλοιπους κατοίκους από την καταπάτηση των Ανθρωπίνων τους Δικαιωμάτων και την σκλαβιά της εγκληματικής και διεστραμμένης διαβίωσης.

Το σλόγκαν «Ελευθερία ή Θάνατος» των Προγόνων μας δεν ήταν για πλάκα ή για δημόσιες σχέσεις/προπαγάνδα, ήταν η απλή πραγματικότητα που ισχύει και τώρα: εάν δεν εξασφαλίσουμε για τους εαυτούς μας και τους εξαρτώμενους από εμάς την πραγματική Ελευθερία (πραγματική Αυτοδιάθεση, πραγματική Δημοκρατία, πραγματική Ασφάλεια, πραγματικός Λαϊκός Έλεγχος όλων των κοινών), θα πεθάνουμε οικονομικά, κοινωνικά και ουσιαστικά όπως δείχνουν εξ’ άλλου και όλες οι σχετικές στατιστικές για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

 
 
Crimes Against Greeks.com (2015)