Μία πρόταση των

Όλγα και Τάνυα Γεριτσίδου

          Επειδή όλοι επικαλούνται την προστασία της Λαϊκής περιουσίας από πλειστηριασμούς, χωρίς όμως να ορίζουν τί είναι και τί δεν είναι Λαϊκή περιουσία (πέραν κάποιων φαιδρών ανερμάτιστων στελεχών της κυβέρνησης σε εκπομπές προς δημιουργία εντυπώσεων άνευ σοβαρότητας, δεσμεύσεως και σημασίας) δέον είναι να ανοίξει επιτέλους η επίσημη ενασχόληση κυρίως από τους Πολίτες με το θέμα του ξεκάθαρου και οριοθετημένου ορισμού της. Τόσο για να υπάρχει κοινός τόπος σε όλα τα κινήματα, συλλογικότητες και ανεξάρτητους Πολίτες όσον αφορά το τί προστατεύουν και γιατί μάχονται όσο και για την απαίτηση νομοθέτησης του ορισμού/πλαισίου.

          Είναι δε τόσο σημαντικό να γίνει αυτό διότι εάν θέλουμε να ανανήψει η Ελληνική οικονομία, να προστατεύσουμε την αυτοδιάθεση μας και ανακτήσουμε την δυνατότητα μας να παράγουμε πλούτο που να νεμόμαστε εμείς οι ίδιοι αντί να χάνεται στο άπατο βαρέλι/μαύρη τρύπα των Μνημονίων, πρέπει να προστατευθεί η Λαϊκή περιουσία ως ακρογωνιαίος λίθος της σταθερότητας της οικονομίας και της οικονομικής δραστηριότητας των Ελλήνων οι οποίοι θα έχουν κίνητρο και δυνατότητα να εργαστούν και να παράγουν ΑΕΠ στην Ελλάδα χωρίς να επιβαρύνουν τους συμΠολίτες/κοινωνικό ιστό (έχοντας γίνει άποροι, άστεγοι, πένητες, άτεκνοι, κλπ) αντί να μεταναστεύουν και να το κάνουν υπέρ τρίτων χωρών.

          Ξεκινάμε λοιπόν ορίζοντας του ποίος είναι Λαός: Λαός δεν είναι μόνο η εργατική τάξη. Ως Λαός πρέπει να ορισθεί κάθε Πολίτης-εργαζόμενος-αυτοαπασχολούμενος- ελεύθερος επαγγελματίας-ιδιοκτήτης μικρομεσαίας επιχείρησης/βιοτεχνίας/εργοστασίου που παράγει/ έχει πόρους στην Ελλάδα, φορολογείται στην Ελλάδα με τα μαζικά βεβαρυμμένα κριτήρια (όχι με τα ευνοϊκά, χαριστικά, κρατικοδίαιτα κριτήρια που ενίοτε έχουν εμφιλοχωρήσει και σε άρθρα του Συντάγματος, εξασφαλίζοντας άδικη, αντισυνταγματική και παράνομη (με σκοπό την αισχροκέρδεια, τον αθέμιτο πλουτισμό, τον νεποτισμό και την αναξιοκρατία) διαφορική μεταχείριση από όλους τους υπόλοιπους φορολογούμενους-επαγγελματίες-επιστήμονες-επιχειρηματίες-αγρότες-υπαλλήλους (δημοσίους και ιδιωτικούς)-εργάτες και επενδύει/καταναλώνει/φυλάσσει τα χρήματα του στην Ελλάδα.

          Εξ άλλου, είναι κοινό μυστικό από την αρχή της Μεταπολεμικής περιόδου ότι ραχοκοκαλιά της Ελληνικής οικονομίας υπήρξε ανέκαθεν η ιδιοκατοίκηση, η γονική παροχή, το Ελεύθερο Επάγγελμα, η αγροτική παραγωγή, η μικρή και μεσαία επιχείρηση, η βιοτεχνία, το μικρό οικογενειακό εργοστάσιο, οι εργασιακές συλλογικές συμβάσεις και η εύλογη ρύθμιση και προστασία του εργαζόμενου στα εργασιακά του Δικαιώματα. Αυτοί οι κλάδοι έχτισαν την Ελλάδα ξανά και ξανά μετά από κάθε καταστροφή μαζί με τους Έλληνες μετανάστες που έστελναν συνάλλαγμα για την συντήρηση των οικογενειών τους στην Ελλάδα (οι οποίες οικογένειες συνήθως ιδιοκατοικούσαν). Όλοι αυτοί λοιπόν εν συνόλω αποτελούν τον Λαό και όλοι όσοι δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτές τις κατηγορίες τους εκμεταλλευτές του Λαού.

          Έχοντας υπ’ όψη αυτόν τον ορισμό, ας ορίσουμε λοιπόν και την Ελληνική Λαϊκή περιουσία:

Κανονικά, ως Λαϊκή περιουσία θα έπρεπε να θεωρούμε το σύνολο του Εθνικού Δημοσίου (συμπεριλαμβανομένων και των υποδομών όπως είναι δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια, κλπ, των Δημοσίων επιχειρήσεων, των ΔΕΚΟ, κλπ) και ιδιωτικού πλούτου δεδομένου ότι ο μεν Δημόσιος έχει αποκτηθεί και συντηρηθεί με το αίμα (και κυριολεκτικά) και με την εργασία/φορολογία του Ελληνικού Λαού ο δε ιδιωτικός αποτελεί προϊόν της ίδιας εργασίας όσον αφορά τα υγιή ανώτερα, μεσαία και κατώτερα στρώματα και προϊόν αρπαγής, υφαρπαγής και απάτης (και άρα δέον όπως επιστραφεί) εις βάρος του ίδιου αυτού Ελληνικού Λαού.

          Όμως πρακτικά (και πριν την Επόμενη Ημέρα μετά την πραγματική ανατροπή) ένας τέτοιος ορισμός δεν θα μας εξυπηρετήσει.

          Θεωρούμε και προτείνουμε να ορισθεί η Ελληνική Λαϊκή περιουσία (και άρα η υπό προστασία από τα κινήματα εν όψει των αρπακτικών ενεργειών των κυβερνητικών) ως εξής:

  • Την περιουσία κάθε νοικοκυριού που δηλώνει μέχρι και 100.000 ευρώ το χρόνο εισόδημα (ασχέτως περιουσίας)
  • Την 1η κατοικία μέχρι αξία αντικειμενική (όχι την πετσοκομμένη εμπορική της τωρινής εποχής) 700.000 ευρώ
  • Την 1η επαγγελματική στέγη ώστε να μην στερηθεί ή διαταραχθεί ανεπανόρθωτα η επαγγελματική του δραστηριότητα, κάτι που εάν συμβεί θα πλήξει την συνεχή παραγωγή ΑΕΠ και θα συμβάλλει στην ανεργία, πλήττοντας ποικιλοτρόπως το Δημόσιο Συμφέρον και επιβαρύνοντας όλους μας
  • Την κάθε πρώτη γονική παροχή οικίας (ως πρώτη κατοικία των σήμερα ανηλίκων τέκνων μιας οικογένειας) καθ’ ότι από την ύπαρξη κυρίως στέγης εξαρτάται ο γάμος και η δημιουργία οικογένειας/απογόνων (συνέχεια γηγενούς/Ελληνικού πληθυσμού Χώρας προς αποφυγή γηράνσεως πληθυσμού και της γενοκτονίας που υπό το παρόν καθεστώς συντελείται). Των οποίων η νομή μπορεί να κατασχεθεί ΑΥΣΤΗΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ για χρονικό διάστημα μέχρι την ενηλικίωση του τέκνου-ιδιοκτήτη προς αποπληρωμή οποιουδήποτε χρέους σε περίπτωση που αποδεδειγμένα το εισόδημα αυτών των ακινήτων δεν εξασφαλίζει το συνταγματικό πλαίσιο διαβίωσης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων της οικογένειας και των παιδιών της.
  • Κάθε αγρό, αγροτεμάχιο και γενικότερα κάθε καλλιεργήσιμη γη, για λόγους Εθνικούς, γεωστρατηγικούς και δημοσίου οικονομικού συμφέροντος δεν πρέπει να παραχωρηθεί σε αλλοδαπά funds, τράπεζες, επενδυτές, πολυεθνικές και σε οποιονδήποτε ιδιοκτήτη δεν αποτελεί μέρος του Ελληνικού Λαού όπως προσδιορίσαμε ανωτέρω.
  • Κάθε παραγωγική μονάδα/επιχείρηση που δύναται να παράγει Εθνικό ΑΕΠ δεν μπορεί να περάσει σε χέρια τραπεζών που όλες ανήκουν πλέον σε αλλοδαπά συμφέροντα, funds, ομίλων, πολυεθνικών, κλπ τα οποία δρουν ανταγωνιστικά και εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου συμφέροντος και βεβαίως του Ελληνικού Λαού

Ο λόγος που προτείνουμε να ορισθεί η Λαϊκή περιουσία σε αυτά τα ποσά είναι διότι εκεί εμπίπτουν τόσο προ της κρίσης όσο και σήμερα οι Έλληνες Πολίτες των υγιών ανωτέρων, μεσαίων και κάτω στρωμάτων.

Απλά σκεφτείτε ότι προ της κρίσης μια μικρομεσαία 1η κατοικία-διαμέρισμα τριών δωματίων/70 τετραγωνικών σε αντίστοιχο προάστιο κόστιζε γύρω στα 250.000 ευρώ χωρίς να υπολογίσουμε φόρους, τόκους δανείου, κλπ. Είναι συνεπώς στρέβλωση και γκεμπελισμός να θεωρείται ο,τιδήποτε κάτω από 700.000 ευρώ (δηλαδή, μια 1η κατοικία σε ένα προάστιο μεσαίας τάξης για μια 4μελή οικογένεια) ως μη-Λαϊκή περιουσία. Συγκριτικά σκεφτείτε ότι στα ανώτερα στρώματα μόνο το δομήσιμο οικόπεδο σε Πολιτεία/Εκάλη/Γλυφάδα/Ψυχικό/κλπ κόστιζε κοντά ή παραπάνω από 1.000.000 ευρώ. Τα δε ακίνητα/1ες κατοικίες τους κάποια εκατομμύρια.

Θέτοντας ξεκάθαρο όριο στην Λαϊκή περιουσία πετυχαίνουμε επίσης να διαλύσουμε την  θολή ασάφεια των κυβερνητικών που στηρίζονται στην σύγχυση, την παραπληροφόρηση και το διαίρει και βασίλευε της προπαγάνδας τους, ώστε να μην μπορεί η κάθε Φωτίου να παρουσιάζει τον πένητα που πεινάει ως μεσαία τάξη με το κάτω του  επιπέδου φτώχειας (που καθορίζεται διεθνώς στα  περίπου 9.500 ευρώ το χρόνο) διαβίωσης εισόδημα των 7.500 το χρόνο στις παρούσες συνθήκες Μνημονίων.

 
 
Crimes Against Greeks.com (2015)